Zamanın birinde Çin’de, çok fakir bir adam o kadar aç kalmış ki, nefsine hâkim olamayıp bir armut çalmış. Köylülerin şikayeti üzerine adamı hemen yakalamışlar, cezalandırılmak üzere vezirin karşısına çıkarmışlar ve durumu arz etmişler.
Vezir hırsıza “ne diyorsun bu anlatılanlara” diye sormuş. Hırsız cevap vermiş.
“Değerli efendim, çok açtım dayanamadım çaldım. Beni affetmeniz için yalvarıyorum. Eğer beni affederseniz, size paha biçilmez bir armağanım olacak.”
Vezir dudak bükerek sormuş. “Senin gibi yoksul birinde paha biçilmez ne olabilir ki?”
Hırsız avucunun içinde yediği armuttan geriye kalan çekirdeği uzatarak, “Bu çekirdeği ekerseniz, bir gün içerisinde altın meyveler veren bir ağaç yeşerecek, göreceksiniz” demiş. Vezir gülerek, “Haydi ek o zaman, altın meyveleri görünce affedeceğim seni” demiş.
Yoksul adam” Ama efendim bu tohumu ben ekemem, ben bir hırsızım. Bu sihirli tohumu yalnızca ömründe hiç çalmamış, kimsenin hakkını yememiş biri ekebilir, tohum ancak o zaman tesirini gösterir, aksi takdirde eken kişi bir gün içinde, dayanılmaz acılarla ölür. Efendim bunu ancak yüce imparatorumuz ya da siz ekebilirsiniz” demiş.
Vezir bu sözleri duyunca sarsılmış, yüzünü asmış, biraz düşünmüş ve sonra da asabî bir sesle, “Koskoca imparatorumuz bunlarla ilgilenmez, söylesek önce benim kellemi alır, bende bahçıvan değilim, ekmeyi biçmeyi bilmem, verin o tohumu kadı efendiye, o eksin de altın meyveleri görelim” demiş. Fakir adam tohumu kadı efendiye doğru uzatınca kadı efendi korku içerisinde vezire dönüp, “Efendim, ben bahçıvanlık konusunda çok beceriksizim. Sihirli tohumu yanlış eker ziyan ederim, bence bu tohumu haznedar eksin” demiş. Haznedar da hemen bir bahane bulup görevi bir başkasına devretmiş. Ve orada bulunan herkes sıradan sebeplerle tohumu ekme görevinden kaçmışlar.
Ortalığı derin bir sessizlik kaplamış. Vezir bir süre düşünmüş, bir başı önüne eğilen kadıya, bir haznedara bir bir diğer görevlilere acı acı bakmış ve “Haydi bakalım, bu hırsıza tohumunun nasıl da altın meyveler verdiğini hep birlikte gösterelim” demiş. Cebinden bir altın kesesi çıkarıp yoksul adama atmış.
Oradakilerin hepsi isteksiz bir şekilde ceplerinden birer altın çıkarıp adama vermişler, sonra vezir yoksul adama gülerek şöyle demiş.
“Bas git buradan be adam, bu verdiğin ders hepimize yeter!”
Benim "Armudun Çekirdeği" dediğim, aslı “Altın Tohum” isimli hikaye, dürüstlük, adalet ve insanın kendi kusurları üzerine ironik bir ders veren klasik bir Doğu/Çin masalıdır. Makamların isimleri, daha iyi anlaşılması adına bizim tarihimizde kullanılan karşılıkları ile değiştirilmiştir.
Önce vezir geçmişte yaptığı bir hatayı hatırlamış. Sonra çekirdeği kadıya, haznedara ve diğer devlet erkanına vermiş. Her biri geçmişte işlediği bir kusuru, haksızlığı veya hatayı düşünerek, tohumu ekmekten imtina etmişler. Sonuçta vezir gülerek hırsızı affetmiş. Çünkü kusursuz insan olmadığını, herkesin nefsine veya şartlara yenildiği anlar olabileceğini, açlıkla sınanmanın kolay olmadığını ve bu durumdan yöneticiler olarak kendilerinin de kusuru olabileceğini, yeter ki bu tip suçların alışkanlık haline gelmesin diye düşünmüş.
Bugün en insanca kabul ettiğimiz Demokratik yönetimlerde birbirini denetleyen kurumlar hakim. Ancak insan önce kendisine hakim olmalı. En hassas olması gerekenler de adalet dağıtanlar. Başta dinimiz, en büyük günahın “kul hakkı” olduğunu ifade ediyor. Bu durum Müslümanım diyen her insana verilmiş ödevin önemini vurgulamıyor mu?