Bir zamanlar haberleşmek için güvercinler uçurulur, dumanla işaret verilir, ulaklar yollara düşerdi. Sonra telgraf, telsiz, telefon, faks, çağrı cihazları derken cep telefonları hayatımıza girdi. Bugün geldiğimiz noktada ise iletişimin hızına yetişmek neredeyse imkânsız.
Artık yalnızca insanlar değil; makineler, otomobiller, fabrikalar, hatta evlerimizdeki eşyalar bile birbirleriyle haberleşiyor. Bankacılıktan alışverişe, sağlıktan ulaşıma kadar her şey dijital dünyanın içinde.
Sabah gözümüzü açar açmaz telefonumuza uzanıyoruz. Mesajlar, e-postalar, bildirimler, haberler, şifreler, onay kodları… Gün boyunca adeta görünmeyen bir iletişim trafiğinin içinde koşturuyoruz.
Üstelik artık “Görmedim, duymadım, haberim olmadı” deme şansımız da pek kalmadı. Herkes her an ulaşılabilir olmamızı, her mesaja cevap vermemizi bekliyor.
Elbette teknolojiye karşı değilim. Hayatımızı kolaylaştırdığı, mesafeleri ortadan kaldırdığı tartışılmaz.
Ama günlük yaşamımızda ve hayatımıza olan etkisi bana göre çok yorucu.
Bazen e-Devlete girerken, bazen bir işlem yaparken, beceriksizlik hissini, stresini, telaşı ve çaresizliğimi anlatamam.
Bir yandan bilgi bombardımanı, diğer yandan sürekli bir şeyleri takip etme zorunluluğu… Zihnimiz yoruluyor, dikkatimiz dağılıyor. En önemlisi de kendimize ve sevdiklerimize ayıracağımız zaman sessizce elimizden kayıp gidiyor.
Bazen düşünüyorum…
İletişim araçlarını biz mi kullanıyoruz, yoksa onlar mı bizi yönetiyor?
İnsanlık haberleşmede çağ atladı. Ama galiba bu büyük hızın içinde biraz durmayı, düşünmeyi ve birbirimizi gerçekten dinlemeyi unuttuk.
Çünkü her an ulaşılabilir olmak, her şeyden haberdar olmak bizleri asıl sorumluluklarımızdan ve hayatımızın gizemine ters düşüyor şeklinde düşünüyorum.
Saygılarımla
Yalçın Aras
