Tolga Yücel

İstanbula varmak tek hayalleri



Bir trende yolculuk ediyorlar. İki aile aynı kompartımanda. Diyarbakırdan İstanbula iş aramak için giden Dilan ailesi, Ankaradan tayini İstanbula çıkan Mehmet Özger ve ailesi… İki ailede de bir karı koca, üç çocuk. Hepsi kara kuru insanlar. Bir trende yolculuk ediyorlar.

Biri memur, biri de toprağı olmayan maraba bir aile. İkisi de maaş karşılığı çalışıyor. İkisinin de kendine ait evi yok, ikisinin gözünde de büyüyor İstanbul. Yitip gitmek de var, adam gibi yaşamak da. Kendi ince çizgilerini düşünüyorlar, vagonun camından bakarken iki baba da; sırat gibi ömrün ortasında, bir rüzgar gibi savrulup gitmek de var, bozkırın ortasındaki değirmen gibi kalıp köklenmek de.

Çocukların yaşları da benziyor birbirine, rahatsızlıkları da. Özgerlerin en ufak oğlu öksürüyor sürekli, iyi beslenmemekten zayıf düşmüş bedeni. Dilanların en küçük kızı ise bronşit etmiş kendini, daha fazla mahsul toplayayım diye haftalığı için. Güvercin kanat çırpar gibi akciğerlerinde, ikisinin de yüzü bembeyaz yeni yağmış kar gibi.

Bir trende yolculuk ediyorlar. Aynı kompartımanda… Tren bozulursa aynı süre bekleyecekler, tren hızlı giderse, ikisi de kendi kaderlerine aynı anda varacaklar.

Bir trenin içinde, birbirine benzer iki aile, medeni kölesi olmuş fakirliğin, tutunmuşlar portatif açılan masanın sapına, kendi çıkınlarındaki ekmeği paylaşıyorlar. Biliyorlar ki, bu insanlar bu trenden atlayamayacaklar. Güneşin unuttuğu umutları bu trene bağlı. Gönülden konuşuyor bu insanlar, Ankara-İstanbul arasında bir vatmanın dikkatine emanet canları, tren gitse de, dursa da değişmiyor sanrıları, umutları, heyecanları, gamları…

Gök kubbenin ıslattığı tren, kara bulutları yararak, İstanbula varmak için inat ediyor, rayların ıslaklığından kaçarcasına havalanır gibi kayarak devam ediyor yoluna.

Bir tek farkı var Özgerler ile Dilanların… Birinin soylarında Türkmenlik var, birinin soyunda Kürtlük…

Bindikleri tren de, oturdukları kompartıman da, ayda elde ettikleri gelir de, söz söylemeye kalktıklarındaki özgürlük de, yedikleri zeytin, ekmek bile tıpa tıp aynı… Tek farkları kökenleri. Kaderleri aynı, beklentileri aynı.

Benzer havalara sevinip, benzer havalarda düğün ediyorlar ikisi de. Değişik de olsa ikisi de halaya duruyor, genç bir kız evlenince mahallelerinde. Halaya durduklarında bakmıyorlar, sağa sola, kim girmiş halaya diye. Kafalarını kaldırıp, yıldızlara söylüyorlar şarkılarını hep birlikte.

Bir trende yolculuk ediyorlar. İki aile aynı kompartımanda. Diyarbakırdan İstanbula iş aramak için giden Dilan ailesi, Ankaradan tayini İstanbula çıkan Mehmet Özger ve ailesi… İki ailede de bir karı koca, üç çocuk. Hepsi kara kuru insanlar. Bir trende yolculuk ediyorlar.

Aynı dertleri, aynı sıkıntıları çekerken bile,

Hiç kimsenin olamadığı kadar sevgi yüklü küçük kalpleri,

Gazete haberlerine meze olmadan önce,

İstanbula varmak tek hayalleri…



Yazar : Tolga   Yücel       Email : tolga@yucel.com.tr